Britaniyalik tarixchi Siril Nortkot Parkinson 1955-yilda hazilga o'xshab tuyuladigan, ammo amaliyotda deyarli qo'rqinchli darajada muntazam tasdiqlanadigan bir kuzatuvni ilgari surgan edi: ish uni bajarish uchun ajratilgan butun vaqtni egallaydi.
Xodimga xat yozish uchun bir soat bering — u uni bir soatda yozadi. Xuddi shu vazifaga bir hafta bering — u bir haftani oladi: qo'shimcha tahrirlar, ortiqcha kelishuvlar, hech kimni qiziqtirmaydigan jumlalar ustida bosh qotirishlar paydo bo'ladi. Vazifa ichidagi real ish hajmi o'zgarmadi. Faqat unga sarflangan vaqt miqdori o'zgardi.
Parkinson buni byurokratiya haqida yozgan edi — u Britaniya mustamlakachilik idorasining xodimlari soni, hatto ular shug'ullanadigan haqiqiy ishlar hajmi kamayib borayotgan bir paytda ham, qanday o'sishda davom etganini kuzatgan. U bu mexanizmni oddiy tushuntirgan: amaldorlar o'zlarining bandligini va shtatning kengayishini oqlash uchun bir-birlariga ish o'ylab topishadi.
Zamonaviy kompaniyalarda bu biroz boshqacha, ammo tanish tarzda namoyon bo'ladi: uzoq muddatlar o'z-o'zidan sifatni kafolatlamaydi — ular vazifa aynan unga qancha vaqt berilgan bo'lsa, shuncha vaqtni olishini kafolatlaydi. Bir soat ajratilgan majlis esa, hatto muhokama qiladigan hech narsa bo'lmasa ham, o'sha bir soatni to'ldirishga biror narsa topadi.
Amaliy xulosa shundaki, doimo real bo'lmagan qisqa muddatlarni belgilash kerak emas — bu boshqa muammoni, ya'ni stress va sifat pasayishini keltirib chiqaradi. Xulosa shuki, dedlayn shunchaki neytral ramka emas, balki ish hajmini shakllantiruvchi alohida omildir. Muddatlarni "har ehtimolga qarshi zaxira bilan" berishdan ko'ra, vazifaning haqiqiy murakkabligiga moslab belgilash lozim — aks holda bu zaxira deyarli har doim to'liq sarflanadi.