1967-yilda dasturchi Melvin Konvey dastlab qiziq bir gapdek tuyulgan, amalda esa hayratlanarli darajada aniq bo'lib chiqqan kuzatuvni ilgari surdi: tashkilotlar o'z ichidagi muloqot tuzilmasidan nusxa oladigan tuzilmaga ega tizimlarni loyihalashtiradilar.
Mantiq oddiy: har qanday yirik tizim — mahsulot, dasturiy ta'minot arxitekturasi, hatto ichki jarayon ham — turli odamlar va jamoalar tomonidan yaratilgan qismlardan yig'iladi. Bu qismlarning o'zaro qanday tutashishi esa mavhum muhandislik mantig'i bilan emas, balki ushbu jamoalarning bir-biri bilan real hayotda qanday muloqot qilishi bilan belgilanadi. Agar ikki bo'lim to'g'ridan-to'g'ri deyarli gaplashmasdan, barchasini uchinchi shaxs orqali kelishib olsa — juda ehtimolki, mahsulotning o'zida ham tegishli modullar o'rtasida xuddi shunday ortiqcha vositachi paydo bo'ladi.
Dasturiy ta'minot sohasidan klassik misol: to'rtta yakkalangan ishlab chiqish guruhiga ega kompaniya deyarli kafolatlangan tarzda to'rtta zaif bog'langan moduldan iborat tizim chiqaradi — chunki arxitektura uni qurgan odamlarning muloqotidan ko'ra jipslashganroq bo'lishi jismonan imkonsizdir.
HR uchun bu mavhum muhandislik nazariyasi emas — bu tashkiliy dizaynning bevosita oqibatidir. Tashkiliy tuzilma — bu shunchaki hisobot berish va maoshlarni taqsimlash usuli emas. Bu kompaniyaning mahsuloti, jarayoni yoki mijoz tajribasi qanday chiqishini pinhona belgilaydigan arxitektura yechimidir. Agar mahsulot va sotuv bo'limi o'rtasida rasmiy tasdiqlash devori turgan bo'lsa — mijoz buni sotuv va joriy etish tutashuvida deyarli aniq his qiladi. Agar HR va liniyaviy rahbarlar faqat tiket tizimi orqali muloqot qilsa — xodimlar HR jarayonlari bilan o'zaro aloqada xuddi shunday bo'laklangan va shaxssiz tajribaga ega bo'ladilar.
Amaliy xulosa: mahsulot, jarayon yoki mijoz yo'lini qayta loyihalashtirishdan oldin, dastlab kompaniya ichidagi tashkiliy sxemaga va real muloqot yo'nalishlariga xolisona qarash kerak. Ko'pincha parchalanishning haqiqiy sababi aynan o'sha yerda — mahsulotning o'zida emas — yotadi.